سُخَــنگاه

ای رحمت شده ای ارزشمند و ای  پرورشگاه ونوازشگاه  جاویدان ای زادگاه معانی تفکر در قامت انسان ای مدفن عزیز ترین عزیزان ای مادر شهر های تمدن ای وادی ازاد مردان قدیم وراد مردان زمان ای گهواره ای تاریخ که قصه استوراه هایت  در زمین سبز و اسمان نیلگون رایحه هستی و آهنگ حیا ت میبخشد ای کشور عظیم  وای انسانستان حلیم که حوادث زمان  را بر فراز قلعه های بلند وامتداد صحرا های پهن استوارانه استقبال نمودی  ای ترکیب موزون فصل ها  ای جان بهاران  ای خاک دانه ها ای آمیزش رنگ های طبعیت ای بلندی های استوار قامت سفید پوش  که تعبیر خیال های ظریف  وتصویر حقیقت خوش نگاهان استی

من سمبول هستی ترادر فضای امید های بی پایان در امتداد اسمان ابی تو وقتی که مناظر دلکشی دارند  وقتیکه اسمان زیباست  وقتی که زمین خوشنماست  وقتیکه فضا رایحه میدهد  وقتی که اب ها زمزمه میکنند  وقتی درختان شلشله دارند  وقتی که پرنده گان غلغله دارند  وقتی که طرب سکون میدهد  وقتی که عیش اغوش میگشائید  در برابرم میبینم  ودیگر این خیال نیست  امید ها جوانه زدند  ستاره های بخت مان در هفت اسمان بهم امیخت  واقبال تو بار دیگر بلند گشت که فرزندان تو دستان توانمند همدیگر ارا میفشارند واغوش گرم به همدیگر میگشایند  تا با تو در شهر آزاد وشهر عدل  وشهر اسایش باشند م ی هادی